Projekat Velika Albanija

Novembar 2010. Novoformirana organizacija “Lista za prirodnu Albaniju”, koja se zalaže za formiranje zajedničke albanske države, najavila je da će učestvovati na izborima u svim balkanskim državama u kojima žive Albanci.

“Za početak, učestvovaćemo na predstojećim izborima u Albaniji i na Kosovu, a kasnije i u ostalim državama regiona”, poručeno je na svečanosti u Tirani, povodom osnivanja liste čiji je slogan “Mir sa svetom, prijateljstvo sa Evropom i ljubav među Albancima”. Učesnici skupa u Tirani podržali su platformu političkog analitičara Koča Danaja po kojoj bi do 2013. bila formirana jedinstvena država svih Albanaca na Balkanu, koju bi, osim Albanije i Kosova, činili delovi teritorija Crne Gore, Makedonije, Grčke i Južne Srbije. Danaj je najavio da će se lista kandidovati na budućim izborima na teritorijama gde žive Albanci i zatražio reviziju Londonskog sporazuma iz 1913. godine, za koji smatra da je "razdvojio albanski narod u više država". Na promociji svog lista "Prirodna Albanija" u Tirani, Danaj, bivši zvaničnik albanske vlade, je rekao da bi Albanci u tim državama trebalo da se izjasne na referendumu o formiranju velike albanske države i izrazio očekivanje da će odluka o tome vrlo brzo biti donesena na Kosovu i Metohiji. Prema njegovom mišljenju, formiranje ove liste vodi u stabilnost i prosperitet regiona Balkana, kao i rešavanje albanskog pitanja. On smatra da se cilj jedinstvene albanske države može postići mirnim putem, izbegavajući "prolivanje krvi Albanaca", pregovorima sa susedima. Danaj, pravoslavac sa juga Albanije koji je dve godine radio u albanskoj vladi kao politički savetnik tadašnjih premijera Fatosa Nanoa i Pandelji Majka, a savetovao je i ministra inostranih poslova Iljira Metu, tvrdi da ova ideja ima podršku i međunarodne zajednice i napominje da tome "jasno govori prisustvo predstavnika Danske i Nemačke na skupu u Tirani". Formiranje Liste prirodne Albanije pozdravili su i predsednik opštine Preševo Ragmi Mustafa, potpredsjednik Skupštine srpske opštine Preševo Orhan Redžepi i predsednik Skupštine srpse opštine Bujanovac Jonuz Musliju. "Početak formiranja ove liste, što izvorno dolazi iz Tirane, veoma je važan i za nas u Preševskoj dolini", izjavio je Ragmi Mustafa. On misli da je "ujedinjenje, bez upotrebe sile i ratova, budućnost" i očekuje da će "podrška toj listi vremenom rasti". Orhan Redžepi vidi "ovaj događaj kao istorijski" i podseća da se "čitavog života borio da Preševo i Bujanovac budu sastavni deo Kosova, a samim tim i Albanije". "Preševska dolina je najokupiraniji deo albanske teritorije", rekao je Redžepi, koji je "siguran" da će se "Lista prirodne Albanije" naći i na sledećim izborima u Preševu...

Kako tvorci "Liste za prirodnu Albaniju" misle da će se države na Balkanu a među njima i Grčka, članica EU i NATO, mirno i dobrovoljno (opet) odreći delova svoje teritorije, ostaje da se vidi. Ideja o Velikoj Albaniji nije nova, novo je to da Albanci, ohrabreni neviđenim razvojem događaja na Kosovu i Metohiji, sada sasvim otvoreno iznose u javnost svoje ciljeve.

OSVRT NA ISTORIJSKE ČINJENICE

Balkanski ratovi 1912-1913. predstavljaju završnicu procesa potiskivanja Osmanskog carstva iz Evrope koji traje još od 1699. godine. Istovremeno će oni predstavljati i pokušaj balkanskih država (Crne Gore, Srbije, Bugarske, Rumunije i Grčke) da zaokruže državni i nacionalni prostor, saglasno svojim strateškin ciljevima, projektovanim na deobi Osmanskog carstva u raspadanju. To će dovesti i do međusobnog rata i stvaranja još jedne države (Albanije) na jugoistoku Evrope. U vreme potpisivanja Londonskog mirovnog ugovora (30.5. 1913) balkanske države su zadržale one teritorije koje su u ratu osvojile: Bugarska Trakiju do linije Enez-Midije i istočnu Makedoniju; Grčka - južnu Makedoniju sa Solunom i deo Epira; Srbija - centralnu i zapadnu Makedoniju, Sandžak, Kosovo i Metohiju, a Crna Gora deo Sandžaka i Metohije. Pošto je Turska bila potisnuta sa Balkana, ubrzo je izbio novi rat (Drugi balkanski) između dojučerašnjih saveznika oko podele teritorija. Između Srbije i Grčke, s jedne i Bugarske, s druge strane, u junu 1913. godine je izbio rat oko Makedonije i Trakije. Od velikih carstava na Balkanu ostala je Austrougarska, koja je imala zajedničku granicu sa Crnom Gorom sa juga i zapada. Na severu je Crna Gora dobila zajedničku granicu sa Srbijom, utvrđenu u jesen 1913. i na proleće 1914. godine. Na istoku se graničila sa Albanijom čije će granice prema Crnoj Gori biti utvrđene radom Međunarodne komisije za razgraničenje u proleće 1914, mada će ova granična linija konačno biti utvrđena tek 1926. godine, kada su potpisani protokoli o razgraničenju između Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca i Albanije. Srbija je u Balkanskim ratovima proširena za 39.000 km2 i oko 1.300.000 stanovnika. Nakon nešto više od pet vekova, opet je srpsko Kosovo polje.

Nakon Prvog svetskog rata 1914-1918, Srbija, jedna od sila pobednica, nastavlja da gradi svoj identitet u novonastaloj kraljevini južnih slovena, najpre Kraljevini SHS a potom Kraljevini Jugoslaviji. Pobedonosna srpska vojska nije se zadržala samo na oslobođenju Srbije, nego je nastavila svoj pohod. Jadranska divizija je krenula preko Albanije i Crne gore prema moru. 4. novembra 1918. Prva srpska armija ulazi u Bosnu a dva dana kasnije ulazi svečano u Sarajevo. Dana 14. novembra Prvi srpski bataljon ulazi u Zagreb a dan kasnije srpska vojska ulazi i u Rijeku. Raspadom Austrougarske, oslobođene teritorije ulaze u sastav kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca.

Tokom Drugog svetskog rata 1939-1945, nakon okupacije kraljevine Jugoslavije, sile osovine formiraju fašističku Nezavisnu Državu Hrvatsku i prvu "Veliku Albaniju". Između 1941. i 1945. godine, za vreme fašističke okupacije, Italija je anektirala najveći deo Kosova i Metohije, zapadne delove Makedonije i istočne delove Crne Gore i priključila ih takozvanoj Velikoj Albaniji, koja je bila italijanski protektorat, kraljevskim ukazom od 12. avgusta 1941. Od Albanaca su formirane jedinice pomoćne policije, u manjim gradovima i selima. Od Albanaca Italijani i Nemci formiraju albanski kvislinške formacije: Bali Kombetar, divizija SS Skanderbeg i Redžiment Kosova, poznate po zločinima prvenstveno nad srpskim življem. Kapitulacija Italije je imala ozbiljne posledice i na Balkanu. u Grčkoj i Jugoslaviji su partizanima pale u ruke velike količine oružja i opreme. Pogotovo je to imalo veliki uticaj na Jugoslaviju, gde se partizanska vojska i s njom povezan politički pokret nametnula kao glavni faktor u budućem poratnom uređenju zemlje. Zahvaljujući komunističkom pokretu i formiranju nove Jugoslavije, nakon rata, Hrvatska je ponovo na strani država pobednica a Kosovo i Metohija dobija status autonomne pokrajine u okviru Republike Srbije. U Albaniji se uvodi komunistička diktatura koja će je izolovati od ostatka sveta narednih pedeset godina. Albanci nikada nisu prežalili svojih "pet minuta slave" i strpljivo su čekali povampirenje fašizma pred kraj dvadesetog veka.

Raspadom socijalističke Jugoslavije 1991. i uvođenjem "demokratije", ponovo nastaju nove države na Balkanu koje nastoje da zadrže svoje republičke granice iz doba federacije. Tako i Albanci na Kosovu i Metohiji, dolaze na ideju državnosti utemeljenu na albanskoj manjini koja je činila većinu u toj srpskoj pokrajini. 1994. godine, osniva se albanska teroristička paravojska OVK ("Oslobodilačka Vojska Kosova"), koja se oružanim napadima na zvanične državne organe i civile svih nacionalnosti, borila za nezavisnost Kosova od Srbije i Jugoslavije i formiranje "Velike Albanije" .Prema nalazima državnih organa republike Srbije, ali i zapadnih obavještajnih službi osnovni vid finansiranja OVK bila je trgovina drogom, koja je činila najmanje polovinu njenih sredstava, dok je i dobar deo ostalih sredstava prikupljen kriminalnim aktivnostima. Osnivač i vođa OVK je sve do njegove smrti 1998. godine bio Adem Jashari, a posle toga do raspuštanja, sadašnji premijer "nezavisnog Kosova" Hashim Thaçi. Ta organizacija je učestvovala u sukobima i napadima na srpske civile na Kosovu i Metohiji pre i nakon NATO okupacije 1999. Početkom NATO bombardovanja Jugoslavije, OVK postaje saveznik NATO. Tokom bombardovanja je NATO - što se tiče ciljeva na Kosovu - bio u stalnom kontaktu sa OVK. Taj kontakt je ostvarivan preko albanske armije i putem nezvaničnih kanala tj. preko špijuna CIA, SAS-a i drugih tajnih službi. Povlačenjem srpske vojske i policije početkom juna 1999. i zaključnim ulaskom NATO-a na Kosovo, OVK je transformirana u različite nove organizacije. Kumanovskim sporazumom, a kasnije UN Rezolucijom 1244, Srbiji je garantovan državni suverenitet nad svojom pokrajinom i teritorijalni integritet. Tako se završio rat iscrpljene Srbije protiv NATO i prestali su ratni sukobi sa OVK. Ogranak OVK u Bivšoj Jugoslovenskoj Republici Makedoniji, Oslobodilačka nacionalna armija ( Ushtria Çlirimtare Kombëtare - UÇK; Ослободителна национална армија - ОНА), je napadala ciljeve u Makedoniji 2001. godine sa ciljem da se teritorije sa većinskim albanskim stanovništvom odvoje od Makedonije i pripoje Albaniji. Kosovski parlament će 2008. godine, jednostrano proglasiti nezavisnost autonomne pokrajine Kosovo i Metohija od ostatka Srbije. Novu "državu" na Balkanu, prve su priznale Kostarika, Avganistan po okupacijom SAD, SAD, Velika Britanija, Turska, Francuska, Albanija, Australija i Nemačka. Nova demokratija u Srbiji nije pronašla način i snagu da se izbori sa ovim pravnim nasiljem bez upotrebe sile i novog rata na Balkanu pa je preko UN zatražila od Međunarodnog Suda Pravde u Hagu, savetodavno mišljenje da li je nezavisnost Kosova i Metohije proglašena u skladu sa međunarodnim pravom. Nakon dve godine, Međunarodni sud pravde (MSP) u Hagu utvrdio je da jednostrana deklaracija o nezavisnosti Kosova nije prekršila međunarodno pravo, rezoluciju 1244, ni međunarodni pravni poredak na Kosovu. "Sud konstatuje da Rezolucija UN 1244 nije zabranjivala autorima Deklaracije da proglase nezavisnost", naveo je glavni sudija Ovada i dodao da rasprava o pravu na samopredeljenje ili "nužnu secesiju" od postojeće države nisu u domenu rasprave pred Međunarodnim sudom pravde, jer izlaze izvan okvira pitanja koje je postavila Generalna skupština UN. U toku je neviđeni pritisak od strane SAD i EU na Srbiju da prizna nezavisno Kosovo, zarad odobrenja kandidature za članstvo u Evropskoj Uniji...

Da li je projekat "Nezavisnog Kosova" prvi korak ka stvaranju Velike Albanije ili SAD (Sjedinjenih Albanskih Država/ United States of Albania) i otkud Sandžak (Raška) u okviru takvog rastućeg albanskog tumora? Da li Albanci zaista misle da su danas na Kosovu nezavisni pored najveće američke vojne baze u Evropi? Obzirom da Albanija poziva na reviziju Londonskog sporazuma iz 1913. godine, da li sebe vidi u budućnosti, u okviru nekog novog Otomanskog carstva? Da li će se Srbija najzad probuditi iz kome i kada? Nastaviće se...

related:

veteran US diplomat campaigning for radical albanian nationalists